Het is al weer de tweede nacht

Als ik dit schrijf, is Jacob rustig in slaap gevallen en hij begint zich al thuis te voelen. Sterker nog, hij laat iedereen zien waar hij 'woont'. 'Bij appel 42, daar woon ik.' Ook vandaag heeft hij zich weer kranig gedragen. Fantastisch. Wat is dat ventje sterk. En er gebeurt toch zo veel op zo'n dag. Naast zijn normale medicatie dus nu ook veel antibiotica. rond 14:00 uur is het dan spitsuur met het verwisselen van de zakken, doorspoelen en vervolgens de 24 uurs zak. Het maakt hem allemaal niks. Hij is inmiddels ook al begonnen met steppen op zijn infuus standaard en heeft aan het eind van de dag ontdekt dat als je dat maar hard genoeg doet, je ook een beetje kunt sturen. Levensgevaarlijk! Nee hoor, hij went goed aan zijn ijzeren vriendje. En dat is goed lijkt me. Vader en moeder zijn nu al bekaf, maar ik heb het idee dat we morgen ons al weer wat beter zullen voelen. We wennen ook snel aan de nieuwe veranderende situatie. Ik weet in ieder geval dat ik het niet laat ga maken. Vannacht heb ik alleen maar wakker gelegen en dat heeft helemaal geen zin. Ik weet het, ik zeg het ook zo vaak tegen anderen. Maar de pot verwijt... ja ja. Dus vandaag maar eens mijn bedje uit de kast halen, letterlijk en proberen wat te slapen. Zoals ik me nu voel, lukt dat denk ik wel. Misschien nog even wat op internet tv kijken, want in de ouderkamer is de enige tv in beslag genomen door twee ouders en die kijken naar een programma... not my cup of tea... Maar ze mogen, ik vermaak me wel. Het is nu eenmaal, wie het eerst komt, het eerst maalt in dit concept. Voor nu: tot morgen!