Een rustige dag

Althans, als Jacob dat kan tenminste. Die stuitert sowieso alle kanten op, waar hij ook is. Gelukkig kon hij met de fysiotherapeute wat leuke oefeningen doen, die tot veel hilariteit leidde bij de andere aanwezigen en begeleiders. Hij heeft een aanstekelijke lach en als hij dan op een skippybal zit, nou dan weet je het wel. Maar wat dacht je van de foto hiernaast? Je kunt natuurlijk lekker 'skaten' op de infuuspaal ;-). Een gevaar voor iedereen die hij tegenkomt, maar ook hilariteit alom. Ik kan er gelukkig ook weer een beetje door lachen en ben de dag van gisteren alweer grotendeels vergeten. Nog even een 'exitgesprek' met de arts die hem gisteren lek prikte en dan is de cirkel weer rond ;-). Nee, alle gekheid op een stokje, ik heb weer wat moed en voel me niet meer zo beroerd. Vanavond slaap iok nog bij Jacob en dan morgen even een dagje thuis. We wisselen even af, want ik wil wel even weer rustig slapen in een bed waar ik ook daadwerkelijk in pas. Verder heb ik mijn draai wel gevonden. Je leidt (of lijdt) zo'n een regelmatig leven zo, dar het ergens ook wel weer prettig is. Over veel dingen hoeven we niet na te denken zoals zijn medicatie. Dat is uit handen genomen en is nu even niet onze verantwoordelijkheid. Morgen praten we verder met de hoofdbehandelaar over een eerder vertrek naar huis en thuiszorg. Geen idee of we het zien zitten met alle die apparatuur thuis, mobiel of niet, maar voor het gezin en Jacob is het denk ik wel veel beter. Hij doet het zo goed hier, dat iedereen er vertrouwen in heeft dat het goed komt thuis. Nou, waarom zouden we nog twijfelen. Ik ga straks ook nog even praten over de goede tips van onze bevriende cf-ers wat de zalven betreft voor het infuusprikken. Raar eigenlijk dat de verpleging het zelf niet voorstelt, maar het is waarschijnlijk niet in ze opgekomen. Ik zal ze zo wel even helpen ;-). Pff, krijg het nog druk vanavond. En ik moet ook nog een artikel schrijven. Snel nog maar een klein glaasje whisky inschenken, dan vlot het waarschijnlijk wel...