Wit slijm

Nog geen witte rook, maar wel wit, doorzichtig slijm als Jacob het ophoest. En dat we de afgelopen dagen wel heel erg anders. Dikke, groene plakken slijm die met moeite naar boven kwamen. Nee, het ziet er veel beter uit en het klinkt ook veel beter als hij moet hoesten. Dit moet meer eens doorzetten en dan mogen we toch zeggen dat hij boven verwachting snel herstelt. Gelukkig! Hij blaft nog wel veel af en zolang dat niet beter is, willen we hem niet eens meenemen naar huis hoor. Dan maar wat dagen langer in het ziekenhuis. Het moet wel echt over en goed zijn. Ik moet er niet aan denken dat we met kerst hier weer zitten. Maar als het toch zo moet zijn, dan moet het maar. Dus we zijn nu veel met hem bezig om aan te sterken en te oefenen met sporten. Na een paar keer hinkelen staat hij nog vreselijk te hijgen, dus we zijn er nog lang niet wat dat betreft. Even volhouden dus maar. Ruben is voor het eerst op bezoek geweest vandaag en dat was natuurlijk erg leuk. En alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het blijft bizar. Ze konden lekker spelen en ook Kinderstad werd natuurlijk weer onveilig gemaakt. En dan kwamen er ook nog twee kinderen uit zijn klas op bezoek. Nou, hyper de hyper natuurlijk. Bijkans heeft hij het hele ziekenhuis laten zien aan ze. En voetballen en wat niet allemaal meer. Ze wilden niet meer weg, zo cool was het ziekenhuis. Tja, elk nadeel heeft blijkbaar zijn voordelen. Dat blijkt wel weer. Overigens is het ook een komen en gaan van artsen en verpleegkundigen. 'Oh, jij bent nou Jacob. Ik heb al zoveel over je gehoord.' Hij lijkt wel de koning van de afdeling ;-). Voordat ze naar huis gaan, komen ze ook nog allemaal gedag zeggen. Nee, rusten is er niet bij, maar ach ja. Zelf heb ik wel goed geslapen, maar dat kon bijna niet anders. Ik ga straks ook maar weer vroeg erin. Dorien had het wat minder omdat Jacob alles een beetje aan het verwerken was in zijn slaap. En de nieuwe buren huilen veel. Daar kan dat kindje natuurlijk niks aan doen, maar je nachtrust is nog verstoorder dan hij al is. Tja, je krijgt het er gewoon bij allemaal, alle ellende op een afdeling. Ik zie ook veel mensen hulpeloos rondlopen en -kijken. Ik betrap me zelf er dan op dat ik overal de weg weet, de trucjes, de slimmigheden en realiseer me eigenlijk dat we teveel ervaring al hebben met het leven in een ziekenhuis. Nou ja, het komt nu wel van pas en maakt het voor iedereen wel wat draaglijker dat je niet overal naar hoeft te vragen of hoeft te zoeken. Ruben is inmiddels lekker onder zeil en ik ga ook maar eens rustig naar mijn mandje. Morgen weer meer goed nieuws hoop ik.