Stijgende lijn?

Zo wat een dag! De nacht was als al verwacht erg onrustig voor mij en Dorien, maar gelukkig heeft Jacob goed geslapen. Dat lijkt me het belangrijkste. Ik ben om 7.30 meteen naar het ziekenhuis gegaan om te kijken hoe het er mee was. En Jacob was opvallend monter moet ik zeggen. zijn koorts was ook gedaald en hij had eigenlijk een gewone temperatuur. Dus er lijkt iets te gebeuren in positieve zin. Nu maar hopen dat het geen ijdele hoop is en er inderdaad een begin is van een stijgende lijn. Ik heb er vertrouwen in en nadat ik weer terug kwam van mijn werk, vloog de meegenomen kaassoufflé er muy rapido in. That's my boy! En hij bleef er ook in. Gelukkig! Wat me ook opviel, is dat hetgeen hij nu ophoest nu niet meer zo'n 'etter-groene' kleur heeft. Mooi, mooi, mooi! Ik geloof dat de fysio ook tevreden was en een reeks oefeningen voor morgen aan het voorbereiden is. We hebben al een voorschot genomen en zojuist heeft Dorien nog even op het Ajax-veldje (zij lagen bij nachte... etc) in Kinderstad een balletje met hem getrapt. Onhandig met zo'n infuuspaal, maar Jacob vindt wel een manier. Het resultaat: veel hoesten en nu kapotmoe. Nou, laat dat nu net goed zijn voor hem. Ophoesten die zooi! Op mijn blog van gisteren reageerden vele mensen. Dank! Ook daardoor kunnen we deze ellende aan. Mijn gewaardeerde (facebook) vriend ben vroeg zich terecht af waarom je altijd na iets naars realiseert dat je iets waardevols hebt en dan weer gaat bloggen. Tja... eens zou ik zeggen, maar blijkbaar heb ik het meer nodig om mijn ellende van me af te schrijven dan mijn zengevoel met anderen te delen. Nee, alle gekheid op een stokje. Het is waar wat hij zegt. Ook als het goed gaat, kun je het delen. Over delen gesproken, ik moest natuurlijk les geven en ik wist niet hoe ik zou reageren. Ik was hondsmoe vanochtend en de leerlingen kunnen daar natuurlijk niets aan doen. Het enige dat ik kon bedenken, was eerlijk en oprecht te zijn en te zeggen wat er aan de hand was. En hen te vragen mij te helpen door even drie weken niet te veel in de problemen te komen. En als ik wat bozer reageer dan ze gewend zijn (smiley), dat ze dat dan even moeten zeggen. Wat er toen gebeurde, had ik niet kunnen hopen. Bijna alle leerlingen waren geroerd en hadden twee vragen. 'Allereerst heel veel beterschap, en mijn tweede vraag is, gaat het nu goed met uw zoontje.' Mijn hart werd warm van zoveel liefde door kinderen die het in de regel zelf absoluut niet makkelijk hebben. Ik kon met moeite mijn tranen bedwingen. 'Waarom wordt u nu rood meester?' Gewoon omdat jullie mooie emoties bovenhalen waar ik jullie voor dank. Het was een moment dat ik niet snel zal vergeten. Maar goed, terug naar Jacob. Die had opeens Sinterklaas en zwarte Piet (ja hij was gewoon zwart) in zijn kamer staan. Getuige de foto die ik heb gezien, was hij heel verrast en blij met die bijzondere bezoek. Ik denk dat hij tevreden gaat slapen, net als ik. Er gloort voor ons toch weer licht aan het einde van deze, gelukkig, steeds breder wordende tunnel.