Stomme longontsteking!

Na een lange tijd waarin het uitermate goed ging met Jacob, is het helaas vandaag even goed misgegaan. Hij heeft zijn eerste longontsteking te pakken en hij voelt zich zo slecht. Arme vent. Sinds vanochtend 10.00 uur is hij met spoed opgenomen in het ziekenhuis en nu, het is middernacht, kan ik even wat er over schrijven. Hij ligt gelukkig rustig te slapen, maar overdag was het een geblaf van jewelste. Met de nodige dikke klonten slijm uiteraard. Echt heel naar allemaal en ik ben weer eens in mijn oude survival-modus geschoten. Net als mijn vrouw en de rest van de familie die ons ondersteunen. Er loopt natuurlijk nog een ventje rond die al die commotie niet goed begrijpt. Althans, in dergelijke situaties is hij altijd super flexibel en meewerkend. Dat valt me wel altijd op. Net als Jacob overigens die tegen de artsen en het verplegend personeel de grootste verhalen verteld. En terecht hoor, want hij doet het weer zo goed. Zo volwassen en zo normaal alsof het er allemaal bij hoort. En wij maar rustig blijven om niet onze emoties de boventoon te laten voeren. Makkelijk is dat niet, maar als je ziet hoe Jacob zich houdt, geeft hij ons ook weer kracht om door te gaan. Mooi hoe ons gezin werkt en iedereen er alles aan doet om het te regelen de komende weken. Want de komende drie weken ziet ons leven er dus raar uit. Misschien wordt het korter, maar dat zullen we wel zien. Eerst maar eens de komende 48 uur zien hoe de A.ntibiotica aanslaat en Jacob kan opknappen. Dat is nu het belangrijkste. Oh ja, laat ik ook niet onze werkgevers vergeten die ook meewerken aan deze veranderende situatie. Zonder hun zou het ook niet lukken. We prijzen ons ook daar gelukkig. Ik zal nu weer wat regelmatiger wat bloggen, want in slechte tijden heb je vaak meer te vertellen. Dat is wel duidelijk als je mijn blogverloop ziet. Tot morgen dan maar. Ik ga proberen te slapen met de gedachte dat mijn vent heerlijk lijkt te slapen en even niet vreselijk hoeft te hoesten en pijn heeft.