Mag ik morgen weer?

Zo! De eerste schooldag. Iedereen was natuurlijk gespannen, ieder op zijn eigen manier. Maar we hebben inmiddels veel ervaring met spanningen en met Jacob, dat we ook wel weten wat we wel en niet moeten doen en zeggen. Dus toen het moment daar was en de jas aangetrokken werd en de rugzak werd omgedaan, keek Jacob nog een keertje om en weg was hij. Naar de fiets die hem naar school zou brengen. Eenmaal aangekomen daar, stapte hij parmantig op de schooldeuren af en liep zelf naar binnen. Ons achterlatend om een foto te maken van deze nieuwe fase. Oh ja, hij keek toch nog even om of we misschien kwamen. Nou vooruit dan maar ;-) Na wat gezoek naar het klaslokaal kwamen we er en daar zat iedereen te wachten. Nu zul je het krijgen en we dachten hij draait zich om of wordt verlegen. Not... Dapper stapte hij de klas binnen en stak zijn hand op. 'Hoi'. De juf heette hem welkom en zij dat zijn naam op het bord stond. 'Ja dat zie ik inderdaad, mooi.' En een eigen stoel. 'Dan ga ik daar even zitten.' Op de eerste vraag van de juf, stak hij meteen zijn vinger op. Waar heeft hij dat geleerd? Onze mond viel open. En weg was ons kind. Op weg naar zijn grote leven. Wij zijn, na een gesprek met de juf over allerlei medicatie, tips, trucs en 'let vooral hierop'-instructies, maar eens een nabijgelegen koffiehuis op gaan zoeken. Totdat we gebeld werden. Wat nu? Nou, helemaal niks. Jacob vermaakte zich prima. Was aan het gymmen, aan het spelen en het zingen. Maar de juf wilde even weten of hij nu pillen moest bij zijn Nutridink. Wow. We zijn blij dat het zo goed opgepakt wordt en dat men naar ons luistert. Dat geeft een erg fijn en veilig gevoel. Net wat we nodig hebben. Nou ja, terug naar de koffie dan maar. Er zat niks anders op. En dan mochten we hem weer ophalen. Doodmoe hing hij aan tafel, maar nog steeds stil op zijn stoel. tot hij ons zag en toch wel even naar ons wilde. Hij loopt op de juf af en zegt: 'Ik ben zo terug.' Dus... Even gedag zeggen en toen weer snel terug naar zijn plekje. Niet veel later mochten we hem weer meenemen. Zwaaiend nam hij afscheid en 15 kinderen zwaaiden hartstochtelijk terug. Hij was moe, maar een tosti-kaas ging er nog wel even in. Aldus gedaan. Vanavond onder de douche zei hij opeens: 'Papa, mag ik morgen weer?' Ja jongen, dat mag je zeker...