Een week later

We zijn een week later en alles lijkt zich te normaliseren. Voor zover dat kan natuurlijk. We hebben de boel hier moeten opstarten voor de nazorg en toen realiseerde ik me dat ik nog een afsluitend blogje moest schrijven. Jacob mocht vorige week onverwachts toch eerder naar huis en konden we met de neusdouches beginnen. Hij heeft de operatie wonderbaarlijk goed doorstaan en dat verbaast iedereen. Al snel rende en stuiterde hij alle kanten op en moesten we hem afremmen. Mara doe dat maar eens. Enfin, de douches dus. Hoe krijg je een vierjarige dat uitgelegd? Erg prettig is het niet. Maar ook dat ging na de derde keer erg goed. En inmiddels is hij niet anders gewend. Wij echter waren wel erg aan het twijfelen of wij het wel goed deden, want er zo veel troep uit moeten komen. Maar er kwam maar niks of heel erg weinig. Kortom, toch maar even contact weer met het ziekenhuis en even naar het spoedspreekuur. En inderdaad, heel hoog in zijn neus zit nog een prop van opgedroogd bloed en snot dat tijd nodig heeft om er uit te komen. Snuiten mag niet, dus het is geduld hebben. He lekker, dat vind ik al zo fijn. Geduld... Inmiddels is er al meer uit zijn neus gekomen en lijkt het inderdaad allemaal de goede kant op te gaan. Maandag nog een extra controle en dan hopen we weer wat zorg af te kunnen bouwen. Niet voor ons, maar voor Jacob. Ook al vinden wij het ook wel fijn als het weer wat minder is. Vinden we echt niet erg. Gelukkig hebben we binnenkort een vakantietje gepland en kunnen we even weg uit alle rompslomp. Voor nu knallen we nog even door en houden we deze balans vast. Hij werkt voor iedereen en ach het is niet eens zo slecht om eens met zijn allen weer wat vroeger in bed te liggen...