De operatie

Zo. Even tijd om wat op te schrijven. Het was al weer vroeg dag vanochtend om 6 uur. Ik heb slecht geslapen, maar waarschijnlijk beter dan mijn vrouw die bij Jacob bleef slapen, dus ik mag niet klagen. Ik heb mar even het fietsje gepakt naar het ziekenhuis, want dat windje door mijn kop kon ik wel gebruiken. Ik was nog maar net op zijn kamer en we konden hem klaar gaan maken voor de operatie. Jacob was er erg rustig onder en we hebben maar met hem meegedaan. Het rijden in je bed door het ziekenhuis is natuurlijk helemaal stoer. Ik kan niets aan hem merken dat hij bang was en dat is heel erg stoer! Toen ik me aan moest kleden voor de operatiekamer vond hij het helemaal geweldig. Schaap was mee, de vuurauto ook, mama zat in de wachtkamer en papa in de operatiekamer. En ook hier weer het hele team om zijn vinger gewonden. Het is een gave. Vol vertrouwen stapte hij van zijn bed op de operatietafel en na wat controlevragen gingen we beginnen met de narcose. Ik was onder de indruk dat hij ook dit toeliet totdat de eerste golf in zijn neus kwam. Toen was het huilen en dat was ook helemaal goed. Binnen 30 seconden denk ik, was hij onder zeil en vielen zijn armen slap om hem heen en kon ik die tegenhouden. Toen moest ik ook weg naar de wachtkamer. En dan begint het grote wachten. Tijdens die anderhalf uur is het een komen en gaan van ouders, en wij bleven maar als enig steeds zitten. Dat is niet leuk, maar ook daar moeten we maar aan wennen. Jacob werd gelukkig weer wakker en was uiteraard de weg kwijt. Gelukkig was mama er en was de troost daar. Maar het kostte moeite. De operatie is goed gegaan en geslaagd, alleen is men wel geschrokken van de hoeveelheid ontstekingen in zijn neus en holtes. 'En het zal zeker niet de laatste keer zijn dat hij moet komen', aldus de KNO-arts. Nee daar waren we al bang voor. Voorlopig hebben we nog wel even wat te doen. Maar het goede nieuws is dat Jacob al weer praatjes krijgt en lekker patat en appelmoes heeft gegeten. Een priveoptreden van de CliniClowns toverde een glimlach op zijn gezicht en hij drinkt al weer aardig. Nog even en hij is weer 'draadloos' en kunnen we even gaan voetballen in Kinderstad. Heeft papa ook wel even zin in. Kortom, we zijn allemaal moe, maar hoopvol gestemd en blij dat het ergste voor nu weer even achter de rug is. We wachten nu op de artsen en dan maken we een vervolgplan. Wordt vervolgd dus...