Zo'n Pasen hadden we niet verwacht

Pff... Ik ben het wel even zat zeg. De dag begon redelijk en Jacob kwam fris zijn bed uit. Totdat hij naar school moest en het piepen begon. Hij had het koud en wilde niks meer. Maar eenmaal op school leek het allemaal goed te gaan. Om 13.00 uur werd ik echter gebeld dat het niet zo goed ging met hem. Hij voelde warm aan, en was misselijk. Eenmaal thuis bleek hij 39,5 te hebben en alleen maar te willen liggen. Drinken deed hij niet meer en na heel veel strijd, waar ik me nu natuurlijk zwaar klote over voel, ging er wat vocht met F.orlax in. En dat kwam er ook meteen weer uit. Nu heeft hij dat wel vaker, dus echt gealarmeerd was ik niet. Totdat hij steeds vaken ging spugen en steeds meer. En vooral toen hij bloed begon op te geven, was ik het zat. Ik had inmiddels al contact met het ziekenhuis en de longarts, maar die belde door omstandigheden niet terug. Ik heb toen Jacob opgepakt en ben naar de SEH gegaan. Inmiddels belde de longarts ook dat hij het geregeld had en op ons wachtte. Geweldig! Bij aankomst ging alles snel en werd Jacob meteen onder handen genomen en werden de zaken in orde gemaakt. Ondertussen spuugde hij steeds vaker en korter op elkaar en ook met meer bloed. De ernst was duidelijk en meteen werd een infuus aangelegd. Mijn vrouw was er ook en in toog weer naar huis om de nodige spullen te halen. Nu om 22.00, eindelijk, is het spugen gestopt en slapen moeder en kind in de het ziekenhuis. Ikzelf ben helemaal gesloopt en de emoties zitten me erg hoog. Deels omdat ik natuurlijk zo streng was vanmiddag, deels omdat dit je weer niet in je koude kleren gaat zitten. Het lijkt wel of we elke week weer wat nieuws hebben en in het ziekenhuis zijn. Ik word zelfs herkend door de verpleging en dat is geen goed teken. Ik denk dat ik maar eens een borrel ga inschenken en proberen te ontspannen. Morgen weer vroeg op en met Ruben de dag beginnen. Maar ik had me, en iedereen denk ik, mij het begin van Pasen anders voorgesteld. Tot morgen jongen!