Daar zijn we weer…

Nou, dat was me wel weer een dagje. Ingecheckt in het ziekenhuis en weer alle stappen doorlopen voor de operatie van Jacob. Het blijft toch elke keer weer erg vreemd om hier terug te zijn. Precies daar waar het allemaal begon. In alle opzichten. Jacob slaat zich er ongelofelijk kranig doorheen en heeft alle zustertjes al weer rond zijn vinger gewonden door gewoon zichzelf te zijn. Ouwe charmeur… Meneer zou wel even alles vertellen hoe het moest, hart luisteren, longen luisteren, buik kloppen, bloeddruk etc. En ja hij zag ook nog oude bekenden in de verpleging en catering… Dat voelt heel prettig, maar je realiseert je ook dat je hier te vaak bent of te lang bent geweest. Net zoals je van jezelf soms schrikt dat je zo goede weg weet en stagiaires moet helpen waar alles staat of hoe alles werkt. Maar we vinden het ook wel fijn dat het zo gaat. Je kunt wat doen en je voelt je niet echt nutteloos. Het zuigt uiteraard ook heel veel energie en natuurlijk zijn er weer verrassingen. Zo zal het herstel langer duren dan we dachten. De komende twee weken worden intensief, en daarna nog ongeveer vier weken weer op krachten komen. Je snapt dat we nu al uitkijken naar een rustigere periode. Maar we zijn vol goede moed hoor. No worries. Ook dit rooien we met zijn allen wel. Het wordt alleen weer even uit de koffer leven en het hele gezin is op allerlei verschillende plekken. We gaan nu allemaal maar proberen te slapen en redelijk uitgerust weer aan morgen beginnen. Ik zal proberen de komende dagen het blog weer wat mee bij te houden. Tot morgen! En slaap lekker mannetje…