Gelukkige kinderen

Huilen doe ik eigenlijk niet veel. Echt huilen bedoel ik dan. Ik pink zeker wel een traan weg als ik weer een reclame zie met jonge hondjes en zo, maar echt huilen? Het gebeurt me niet veel. Maar waar ik zeker van ben, is dat ik één keer per jaar de sluizen volledig openzet. Althans, openzet… het overkomt me. Elk jaar weer. Hier in Amsterdam is het dan tijd voor Kinderbeestfeest. Elk filmpje op Twitter of Facebook zorgt voor emoties. Een jaarlijks feest voor chronisch zieke kinderen in Artis. Speciaal voor hen en dan kunnen ze hopelijk even een paar uurtjes vergeten dat ze ziek zijn. Niet in het ziekenhuis zijn, niets met doktoren, niets met wat elke dag moet. Nee gewoon even jezelf en vooral weer kind zijn. Met loeiende sirenes worden de kids gereden naar Artis en ze mogen zelf bepalen op welke knop ze in de ambulance drukken. Als het maar lawaai maakt. En dat is mooi, heel mooi! En dan komen bij mij de tranen. Ik hoef maar te denken aan dit initiatief en ik loop vol en over. Niet van verdriet, zeker niet. Maar van geluk en van warmte. Dat mensen dit voor elkaar doen. Gewoon omdat het kan. Zelf heb ik het drie keer mee kunnen maken met mijn zoon en de rest van mijn gezin. Het geluk in de ogen van mijn zoon is onbeschrijfelijk. Onbetaalbaar ook uiteraard, en ja hoor, ook tijdens het schrijven van dit stukje tekst komen de tranen ook. Ik kan er niets aan doen. En dat wil ook niet. Ook al ziet niemand dat ik ween, iedereen mag het weten. Ik ben trots op mijn tranen en ook supertrots op iedereen die dit feest mogelijk maakt. Voor mijn zoon en voor iedereen die erbij kan zijn. Iedereen die meewerkt, vrijwillig, weet heus wel waar ze het voor doen, maar dat echte geluk in de ogen van de kids geeft iedereen kracht en besef waar ze het voor doen. Ik wil juichen, huilen, lachen en op schouders slaan van alle vrijwilligers! Dank jullie wel! Ik kan jullie niet genoeg bedanken. De dag na Kinderbeestfeest ruim ik samen met mijn vader de resten op van de avond tevoren. Om 6.30 in Artis. Dat is dubbel speciaal. En dit jaar gaat mijn zoon mee om op te ruimen in plaats van het deelnemen aan Kinderbeestfeest. Dat is onbetaalbaar en de cirkel lijkt rond.