En dan ben je stil

Tja. En dan sta je met je mond vol tanden. Letterlijk weet ik even niets meer uit te brengen. Watskebeurt? Nou dat zal ik je vertellen. Ergens op een zaterdagavond vorig jaar gaat mijn telefoon en krijg ik een van mijn neven aan de lijn. Verbaasd als ik was, ze zijn tenslotte aan het knallen voor hun Olympische ticket roeien naar Rio, luister ik naar hun vraag. Of ze mijn nummer mogen geven aan Margriet Zegers want die zou graag 200 km willen schaatsen voor Jacob. Ik val stil, maar wil het uitschreeuwen dat het NATUURLIJK goed is. Ik doe dat uiteraard ook en niet veel later heb ik Margriet aan de lijn. We praten honderduit met elkaar alsof we elkaar al jaren kennen. Ten dele is dat natuurlijk waar, maar van mijn bestaan heeft zij natuurlijk geen weet. Zij, Olympisch kampioen hockey in de jaren tachtig van de vorige eeuw, is mij zeer bekend. En zij wil voor Jacob gaan schaatsen? Hoe dan? Elk jaar is op de Weissensee de alternatieve Elfstedentocht en vindt ook het evenement skate4air plaats. En Margriet is dol op schaatsen en traint samen met mijn neven Vincent en Tycho (de muda's) regelmatig in het krachthonk. Kortom, de link was snel gelegd. We praten en we praten en ik merk dat ik steeds emotioneler word, maar ook supertrots. Op Margriet uiteraard die dit 'zomaar' voor mijn zoon wil doen, die ze niet eens kent. Onvoorwaardelijk en met een vanzelfsprekendheid die zo puur is, dat ik langzaam mijn ogen natter voel worden tijdens het telefoongesprek. Ik schaam me er niet voor en ze mag dat best merken. We zijn hier zo puur bezig en met zoveel liefde dat het absoluut niet logisch zou zijn als dat niet zou doorschemeren in wat waterlanders. Enfin, we houden contact en we besluiten de zondag voordat Margriet vertrekt naar de Weissensee af te spreken en haar kennis te laten maken met Jacob. Zo gezegd, zo gedaan. Jacob vertelt over CF, hij gebruikt zelfs bierviltjes om de mutaties en CF uit te leggen aan Margriet, en ik zie langzaam aan hem dat hij steeds meer doorkrijgt waar dit nu eigenlijk over gaat en hoe bijzonder het is. We kunnen allemaal bijna niet stoppen met praten, maar we moeten ook aan Margriet denken. Die moet presteren! Dus hup, klaar met de pret en terug naar de realiteit. En vandaag, 27 januari 2016, is die er ook weer. Ik ga er niet teveel over zeggen, je moet het filmpje zelf maar zien. Het enige dat ik nog kwijt wil, en dat is eigenlijk veel te weinig, is dat wij zo waanzinnig dankbaar zijn en zoveel respect hebben voor Margriet. Dat er mensen op de wereld zijn, die zulke initiatieven nemen, raakt mij zo ongelofelijk van binnen. Tijdens het schrijven houd ik ook zeker niet droog. Ik ben een emotionele vent, ik weet het, maar wat Margriet doet, is van onschatbare waarde. Ik wens haar heel veel sterkte op 29 januari 2016 en we schreeuwen haar vooruit. Of zoals Jacob zegt: 'Doordouwen!' Dank je wel Margriet, dank je wel!