Onvermijdelijke operatie

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar vandaag was het dan zover. De vervelende neuspoliepen van Jacob worden operatief verwijderd. Geen leuke operatie, maar wel erg noodzakelijk. Maar we mogen zeker niet klagen, want we hebben het twee jaar langer volgehouden dan iedereen had gedacht. Dus dat is winst. En als ik schrijf wij, dan bedoel ik natuurlijk Jacob. De Superman, die zich altijd zo kranig weert en altijd maar volhoudt. Man, wat kun je daar een voorbeeld aan nemen. Voor de zomervakantie was al duidelijk dat we de kerst niet zouden halen, maar toen we in Italië waren, ging het ineens supersnel achteruit. Jacob kreeg geen lucht meer door zijn neus, kon moeilijker eten, werd moeier en al het vuil in zijn neus bouwde zich steeds meer op. Spoelen had geen zin meer, dus binnen een dag na de vakantie zaten we bij het spoedspreekuur van de kno-arts. Vijf minuten later op de spoedlijst en zie daar, twee weken later zitten we te wachten totdat hij weer uit de ok komt. Ik weet nog van de vorige keren dat het niet leuk was om hem weg te brengen. Die angst in zijn ogen als hij het kapje met narcose op krijgt.... Brrrr. Als ik ergens slapeloze nachten van kan hebben, dan is het dat beeld wel. Maar nu ging het via een infuus en dat was top. Jacob sliep rustig in en was klaar voor de operatie. De weg naar de ok was voor Jacob 'business as usual', uiteraard zou ik bijna zeggen. Hij weet veel over wat er gaat gebeuren, corrigeert artsen als het afwijkt van wat er moet gebeuren (uiteraard...) en iedereen speelt daar waanzinnig op in. Voor hem, helaas, moet dit natuurlijk een veilige omgeving zijn en daar zorgen ze hier in het VUmc absoluut voor. Complimenten! Nu is het afwachten hoe het gaat. Er staat twee uur gepland, dus wij wachten nu af en staren naar het koffiezetapparaat en de klok. Meer weet ik nu even niet te schrijven, behalve dat ik het veel te spannend allemaal vind. Ik blijf transpireren van de spanning, terwijl ik weet dat beste kno-arts hem nu opereert. Het zal wel normaal zijn, denk ik. Hoe professioneel wij ook proberen te zijn, deze emotie is niet opzij te zetten. En dat wil Ik natuurlijk ook niet. Ik wil alleen maar even sterk blijven voor Jacob, net zo sterk als hij zelf is. Als we dan weer thuis zijn, mogen de emoties komen bij mij. Laat dat ook duidelijk zijn. Wordt vervolgd dus.