Vermoeiend hoor

Ik heb werkelijk nog niet op de knop gedrukt om mijn vorige blog te posten of Jacob begint waanzinnig te snotteren, heeft een stem als iemand die doorgehaald heeft met whisky en heeft ontstoken ogen. lekker vermoeiend dus weer. Maar vooral voor hem. Hoewel we er zeker van zijn dat het een virus is en een kuur waarschijnlijk daar niet tegen zal helpen, gaan we toch maar naar het ziekenhuis. Zoals ik de vorige keer ook geleerd heb, moet hij een reden hebben om te hoesten. Zoals door inspanning of de beroemde kieteldood. Niet als hij stil zit en opeens moet hoesten en naar adem zit te happen. Maar goed, we gaan dus maar weer eens naar het ziekenhuis en laten het allemaal checken. Zelf luister ik ook zijn longen altijd af en dat klinkt eigenlijk altijd wel goed. Gelukkig maar. Hij heeft ook geen koorts en eet wonderbaarlijk goed. Nee, het zal ook dit keer een virus zijn. Die we overigens natuurlijk wel goed in de gaten moeten houden. Al zijn weerstand gaat nu naar het bestrijden van het virus en dus hebben andere, wel schadelijke bacteriën, meer kans om binnen te dringen. En dan zijn we verder van huis. Maar goed, zo ver is het nog niet. Voorlopig maar even thuis blijven en uitzieken. Volgende week is er weer genoeg ruimte voor school. Zijn hoofd staat daar nu totaal niet naar. Wordt vervolgd dus.