Hoesten en proesten

Gelukkig! Vandaag weer wat zon. Daar waren we wel aan toe. Die kou en vooral het wisselen tussen binnen en buitentemperaturen helpen niet. Gevolg is natuurlijk dat iedereen loopt te hoesten en te proesten. Jacob uiteraard ook en in huize Gransjean was het dan ook lange tijd een snotterbende... Uiteraard gevolgd door een kuurtje van drie weken. Maar. Uit de sputumkweekjes bleken geen gevaarlijke bacteriën dus so far so good, nietwaar? Hij lijkt er ook dit jaar weer doorheen te glippen en doet keurig een stap opzij als hij iemand hoort hoesten naast hem. Waarschijnlijk is het leed dan al geleden, maar toch. Nee, gelukkig is Jacob weinig in het ziekenhuis geweest. Wij zijn met z'n tweeën eigenlijk vaker geweest. Om te praten, over verschillende dingen, ikzelf over mijn herstel en wat de gewijzigde zaken voor druk leggen op ons gezin. En samen praten we over hoe we het gaan rooien. Maar ook hoe we Jacob langzaamaan gaan vertellen dat hij cf heeft. Hij stelt zo af en toe wat vragen, dus we willen daar goed op kunnen reageren. Eerlijk en open zoals we alles met hem doen. Maar hoe slim hij ook is, hij blijft natuurlijk nog maar 5. Dus alles snapt hij niet. Het zal wel zoiets zijn als seksuele voorlichting, wat vertel je wel en wat niet. We laten hem maar vragen stellen. Binnenkort wordt hij ook geacht naartoe schooldokter te gaan. Dat is ook zo'n moment. Wij willen dat helemaal niet omdat hij al genoeg artsen ziet, maar we willen hem ook niet buiten de groep plaatsen. Ook willen we niet dat zij hem, onbedoeld, vertellen dat hij cf heeft. Sowieso snappen ze dat niet goed denken we. Het consultatiebureau idem, die snappen het nu nog niet. Maar goed, het hoort er allemaal bij en we zullen eens met de interne begeleider gaan praten op zijn school hoe we dit gaan doen, in ieder geval is het regeltje voor de medicijnen op het formulier veel te klein...daar gaat het al mis. Ongetwijfeld zal zij meer inzicht hebben in hoe we dit, voorzichtig, kunnen aanpakken en oplossen. Ook dit gaan we weer meemaken...