Het valt me zwaar

Maar dat moge duidelijk zijn en ik ben niet de enige. Vandaag meldde ik me rond 9 uur in het ziekenhuis en daar was de nacht onrustig verlopen. Veel ontlasting, slecht slapen en van die dingen. Jacob is zeker nog niet de oude en hij heeft het moeilijk. Gelukkig spuugt hij niet meer en heeft hij zelfs weer wat gegeten vandaag. Het infuus is ook wat minder snel gezet, dus we werken aan de vooruitgang zeg maar. Om 14.30 had ik het wel gehad en ben ik met tranen in mijn ogen weggegaan omdat ik weer vrouw en kind achter moest laten en omdat het nog steeds niet helemaal goed is. Ja natuurlijk weet ik dat hij in goede handen is, dat is het ook niet. Op een of andere manier valt deze ziekenhuisopname me erg zwaar. Ongetwijfeld een combinatie van factoren, maar toch. Normaal ben ik degene die kalm en sterk blijft, maar dit keer komen de vochtige ogen steeds vaker. pffff. Vandaag kwam er ook een meisje de kamers langs die geld had ingezameld en zelf een chocopaashaas en eitjes kwam brengen. Rae heette ze en het raakte me zo ongelofelijk dat ik nu weer tranen in mijn ogen krijg. Rae, als je dit ook leest, je bent top en hebt een hart van goud. Je snapt het, dit soort dingen komen erg binnen bij me, maar bij iedere ouder die daar op de kinderafdeling ligt. Misschien is dat ook wel het moeilijke, dat je zoveel dingen ziet waar je liever niet mee geconfronteerd wordt. En ook de goedheid van mensen. Man o man. Daarna ben ik met Ruben maar even een pilsje gaan drinken en dat deed ons beide goed. Vader-zoon-tijd zeg maar. In onze 'BSO' staan ze ook voor ons klaar en ook al doen we er losjes over, het helpt ons, niet alleen mij, over de dode punten heen. Ook dat is goud en ik weet dat we altijd bij hen terecht kunnen. Nou, voordat ik niet meer kan zien wat ik schrijf, ga ik maar eens een broodje eten. Ik begin eindelijk weer wat trek te krijgen. Hopelijk zijn we morgen en met Pasen weer allemaal thuis.