Ouderavond

Ik weet het, ik schrijf te weinig. terwijl het toch mijn beroep is en een 'stukkie' in tien minuten geschreven is. Ik ga dan ook geen loze beloften doen dat ik vaker en meer ga schrijven, want dat zal wel niet het geval zijn. Er gebeurt te veel in ons werk en ons privéleven, dat het er weer bij in zal schieten. Maar nu zit ik er weer, dus hier komt het. Jacob is al weer bijna twee maanden naar school en heeft zijn eerste vakantie er al weer op zitten. En wij hadden onlangs onze eerste ouderavond. We hebben al veel met de school overlegd over zijn ziekte en zij vonden dat we het dan ook of per brief of mondeling aan de andere ouders moesten vertellen. Eerlijk gezegd, wisten we niet wat we daar mee aan moesten. We willen namelijk geen etiket op Jacob plakken. Hij moet juist genieten en leven. Maar de school bleef aandringen en ook wij zagen wel in dat het goed was. Maar hoe dan? En wat zeggen we? Een brief vonden we zeker niet goed. Nou op de ouderavond zouden we op een gegeven moment het woord krijgen. Met lood in de schoenen, althans ik dan, togen we naar de school. Daar binnen gekomen kregen we een kijkje in het hernieuwde leven van onze kleuter. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat alles in de klas werkelijk een betekenis heeft. Erg mooi om te zien. En toen was het onze beurt. Met een brok in mijn keel nam ik het woord, en dat vind ik al zo fijn, en vertelde een hele beknopte versie van de implicaties van deze dodelijke ziekte. Sissend hoorde ik naast me 'nou, dat is wel een beetje cru'. Mijn vrouw heeft gelijk, maar het is nu eenmaal wel de werkelijkheid waarin Jacob en wij leven. En het is voor iedereen meteen duidelijk wat het is en inhoudt. Na een aantal vragen gingen we gelukkig aan de wijn en kwamen er wat meer een-op-een-gesprekken. Al met al viel het mee en was het goed dat we verteld hebben. Ik heb er bijvoorbeeld niet bij stilgestaan dat zijn klasgenootjes opeens naar Jacob zouden kunnen komen de mededeling 'jij bent ziek he?', terwijl Jacob het zelf nog niet eens doorheeft omdat het voor hem zijn 'normale' leven is. De school vroeg de andere ouders daar goed mee om te gaan en ik ben blij met die hulp. Morgen hebben we een soort evaluatiegesprek op school en ik zal zeggen dat ik inderdaad blij ben met de hulp die we krijgen. Tot nu toe zitten we nog allemaal in hetzelfde team en dat is een erg fijn gevoel. En Jacob? Die staat al weer te trappelen om naar school te gaan morgen. Mooi zo! Geniet er maar van jongen!