Knuffel

Ik heb zojuist Jacob een lekkere knuffel gegeven en ook terug gekregen. En niet om een reden. Nee om meerdere. Uiteraard omdat hij een lekker joch is, maar ook omdat ik zoveel van hem houd. Hij doet alles zo goed en is zo wijs, ik sta er elke dag weer versteld van. Hij staat aan de vooravond van een grote verandering in zijn leven, maar ook in dat van ons. Hij gaat naar school. Vier jaar, wijs alsof hij 6 is, en hij heeft er zin an! En wij ook...toch? Ja wel hoor. Hij is er aan toe, absoluut. Laat hij maar gaan leren lezen, schrijven en rekenen. En vooral ook met meerdere kinderen samenwerken. Hij is altijd thuis geweest, dus dat zal wel even lastig worden. Komen we wel doorheen, daar twijfel ik niet aan. Dinsdag is het zover. Zijn eerste schooldag. Mijn vrouw heeft het er al wat moeilijk mee, ook al laat ze dat niet merken, stoere vrouw, maar ik heb haar door;-). Zij nu ook, want ze leest dit... En ik zal het ook niet makkelijk hebben hoor. Ik heb de tranen al hoog in de ogen zitten. Gelukkig zit er een kroegje op de hoek bij de school, dus daar zullen we ons geluk even verdrinken. Wie had het gedacht, vier jaar geleden? Toen ik voor het eerst hoorde van zijn ziekte, stortte alles in. En zie nu. Vier jaar later, blakend van gezondheid. Nou ja, voor zover dat kan. Ach, je snapt wat ik bedoel. Jacob doet het zo goed en hij slaat zich overal door heen. Ik heb al vaker gezegd, dat ik bewondering heb voor hem, maar met de dag groeit dat. Onvoorstelbaar. We maken er nog een gezellig weekend van, maak je geen zorgen. Met borrels, tijgernootjes, pesten (we winnen inmiddels al niet meer van hem) en wat hij maar wil. Mijn kleine ventje wordt groot. Gelukkig! Ik houd van hem.