Gewone kinderdingen

Daar zit je dan. Op de ok van het vumc te wachten totdat je zoon weer terugkomt. En nee, het is dit keer niet Jacob of iets dat met cf te maken heeft. Nee het is nu Ruben, die geopereerd wordt aan zijn amandelen. Gek om hier te zijn met iets dat niks met cf te maken heeft. Opeens hebben we te maken met 'gewone' kinderdingen. Je moet opeens snel schakelen tussen elke dag cf en nu opeens met iets dat er volledig los van staat. Je gaat er toch anders mee om voor mijn gevoel. Raar eigenlijk, maar het is wel zo. Ik merk ook dat ik inmiddels zo ervaren ben, dat de ok me eigenlijk ook niet zo veel meer doet. Het is allemaal bekend terrein. Je schakelt snel met de artsen en anesthesisten, je bevestigt alles wat gevraagd wordt en je helpt je zoon in slaap komen. En dan voel je je toch een klein beetje schuldig, Hij weet namelijk niet wat er komt, jij wel. En hij vertrouwt zo op je dat het bijna niet eerlijk is. Maar goed, het is voor zijn eigen bestwil, want als je bijna geen hap meer door je keel krijgt, heb je geen keuze.  En het is ook anders omdat je denkt, ach hij redt zich wel. Bij Jacob zijn we toch meer van de controle. Niet dat we Ruben niet in de gaten houden, maar je bent minder alert op randzaken die gevaarlijk zijn voor cf. Natuurlijk hebben we de voorraad pijnstillers goed uitgebreid, dus we kunnen hem goed helpen. En ijsjes uiteraard! Heeft ie zelf uit mogen zoeken, dus ik hoop dat hij er straks zin in heeft. We gaan hem lekker verwennen en hier door heen helpen. De operatie ging voorspoedig, zegt de verpleging net tegen me, dus we wachten even af hoe hij wakker wordt en hoeveel pijn hij heeft. Zo te horen komt het wel goed en hebben we ook dit 'gewone' kinderding weer achter de rug. Daar ben ik blij om. Voorlopig maar even weer niet, met wie dan ook, inclusief mijzelf, naar het ziekenhuis. We hebben onze portie wel weer even gehad.