Ingestort, maar op de weg terug

Zo. De laatste tijd is niet makkelijk geweest. Ik zat redelijk in de knoop en dat uitte zich bij mij op een vervelende manier. Mijn bloeddruk schoot omhoog en wilde niet meer zakken. Toen nog hartkloppingen erbij en je raadt het al. Papa was effe klaar. Goed klaar. Ik heb me nog een keer naar het werk gesleept en afgerond wat ik kon om vervolgens in te storten. Big time! Ik was moe, kapotgestreden en had geen puf meer. Ik heb snel het ziekenhuis gebeld om een afspraak te maken met onze maatschappelijk werker van het cf-team en uiteraard heb ik me gemeld bij de huisarts. Bij iedereen gingen de alarmbellen af en voordat ik het wist lag ik aan de monitor bij de cardioloog nadat ik een hartfilmpje heb laten maken. In eerste instantie wat rare zaken te zien, maar bij de cardioloog was alles goed. Op wat aandachtspunten na dan. Maar het gevaar was weg. Inmiddels zat ik al aan de pillen voor mijn bloeddruk en dat ging ook weer de goede kant op. Nu die moeheid nog... Man wat was ik moe. Ik heb geloof ik wel twee weken achter elkaar geslapen. Ondertussen heb veel kunnen praten en opeens werd het me duidelijk dat het leven dat ik de afgelopen 15 jaar heb geleefd niet helemaal mijn gezondheid ten goede is gekomen. Integendeel. Maar laat ik het alleen hebben over de afgelopen zes jaar. Daarin is genoeg gebeurd. Meer dan genoeg. Uiteraard speelt Jacob zijn ziekte daar een hele grote rol in. Vanaf dat hij geboren is, heb ik altijd in hoge staat van paraatheid gefunctioneerd. En overigens ik niet alleen hoor. En je hebt dat niet door. Je kunt ook niet, want je moet voor hem zorgen. Na drie jaar kregen we een tweede zoon en dat heeft nog meer druk erop gelegd. Niet dat hij ziek is, maar het zijn die bekende tropenjaren. En toen het op mijn werk ook niet lekker ging was alles op. Geen veerkracht meer, geen energie. Klaar! Maar ik weet nu dat het normaal is dat ik moe ben. Volgens iedereen had ik al veel eerder in moeten storten. Tja... Maar ik ben op de weg terug. Ik ben volop aan het sporten, probeer te re-integreren op mijn werk en ik heb mee balans thuis gekregen. Het duurt nog even voordat ik echt helemaal weer top ben, maar het begin is er. Ik schrijf in ieder geval weer eens een blogje. Kortom, we zijn aan het bouwen en stap voor stap ga ik vooruit. En dat voelt eigenlijk wel weer lekker. Zolang ik mijn medicatie trouw inneem, gaat ook mijn bloeddruk goed. Maar medicatietrouw heb ik van Jacob geleerd! Nu helpt hij mij en dat geeft ook een goed gevoel.