Mensen aanraken

Soms sta ik er niet bij stil wat voor effect mijn woorden, gesproken of geschreven, op anderen hebben. Het komt ook een beetje omdat alles inmiddels zo gewoon geworden is dat wij niet meer nadenken over eventuele gevolgen. Zo kwam zaterdag een goede vriendin langs die ik net het bestaan van dit blog had verteld. Zij had al heel wat traantjes gelaten bij het lezen en bij kans zag ik de waterlanders tijdens het gesprek ook bijna weer doorkomen. Natuurlijk doet me dat heel veel, maar het is niet wat ik wil bereiken met deze blogs. Het is vooral een manier om ook mijn gevoelens, die ik vaak diep wegstop, kan toevertrouwen aan het digitale papier en lezers ook een ander, reëel geluid kan laten horen over Cystic Fibrosis en hoe wij dat beleven en managen. Niet veel later kwamen er nog twee mensen langs, die zich afvroegen waar we naar toe gingen verhuizen en waarom. Ook zij vielen stil toen ze hoorden waarom. Mensen, val niet stil, ik praat er gewoon over en misschien ook wel graag. Dat is ook een soort therapie voor mij. Ik heb het zwaarder als je stilvalt.