Vandaag, nou ja eigenlijk gisteren, hoorde ik dat mijn achterneef overleden is. Zo maar, zonder aanwijsbare reden, althans op dit moment. Een nogal bizar verhaal. Aan de telefoon met zijn moeder en vervolgens, klaar. Ik weet nog niet wat ik er mee moet, mede omdat ik hem niet vaak gezien heb meer de laatste jaren. Maar toch. Het is hetzelfde bloed, nietwaar? De crematie is donderdag, en hoe is het mogelijk, dan is Jacob jarig en wordt hij twee jaar. Alweer twee jaar. Het moet zo zijn, dat de dood en het leven elkaar zo ontmoeten. Bizar ook omdat Jacob natuurlijk weer een jaar dichter bij zijn eigen dood is. Sorry dat het zo hard klinkt, maar gezien zijn beperkte levensverwachting is dat nu eenmaal zo en daar steken we onze kop niet voor in het zand. Makkelijk is het natuurlijk niet en ik koester elk moment 300% met ons ventje. Voor zover ik het nog niet deed, zal ik hem deze week tot zeker donderdag elke dag extra vasthouden. Zaten Nana en Opa al vanaf een afstand naar hem te kijken, Marcel komt ze nu ook gezelschap houden.
Het wordt vast weer tijd daar voor een goeie mop, Marcel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten