Wat gebeurt er veel!

Zo zeg, ik heb eindelijk weer eens tijd en de rust gevonden om wat te schrijven op dit blog. Ik ben de afgelopen tijd op een sneltrein gestapt qua werk en hoe goed ik het ook bijhoud, het ontbrak me aan puf om te schrijven. Maar voordat ik dat allemaal vertel, laten we beginnen met de echte belangrijke zaken. Jacob en zijn situatie. Nou, ik kan daar kort over zijn. Het gaat waanzinnig goed. Ook al doen de poliepen in zijn neus anders vermoeden, zijn longen zijn schoon en heeft een longcapaciteit waar de artsen vol bewondering naar kijken. En wij ook, Hij blaast als een dolle en hij zit op een 'gezonde' lijn. Ook heeft hij minder last van zijn darmen lijkt wel en voelt hij zich over het algemeen gewoon goed. Alleen die neus he. We weten niet wat we daar mee aan moeten. Als hij een kuurtje krijgt klaart hij zichtbaar op en wordt het een andere, nog vrolijker kind. Maar ja, het is juist weer een kuur waar hij resistent voor kan worden en dat wil je weer niet. Want op latere leeftijd gaat hij het nog hard nodig hebben. We sukkelen een beetje door en dat druist in tegen ons gevoel. We zitten er altijd bovenop en hebben ook veel en goed contact met de artsen. Maar daar is nu twijfel hoe te handelen en wij weten het ook niet. Aan het einde van de dag zit Jacob zo vol in zijn neus dat hij nauwelijks kan ademhalen. In zijn slaap loopt hij heftig aan, maar in de ochtend zit alles lekker los en pompen we er veel snot uit via de neusdouche. Pfff. wat te doen...? Laten we maar hopen dat het snel beter gaat en de winter niet te heftig zal zijn. Of als we de berichten mogen geloven in de media dan is het misschien binnen een paar jaar echt anders. We zijn terughoudend met dergelijk nieuws, maar het klinkt allemaal erg veelbelovend. En ja, hier geldt ook, eerst zien dan geloven. Ondertussen gaan we stug door met alles en proberen we Jacob zo goed mogelijk te houden. Als we doen wat de afgelopen zes jaar hebben gedaan, dan moet dat misschien goed komen.

En dan die trein... Ja wat gaat die hard en wat is het leuk. Nooit gedacht dat ik werken op een vmbo-school zo leuk zou vinden. Ik ben wel toe aan vakantie, dat merk ik ook wel, maar elke dag is weer anders en interessant. Ik maak veel mee, positief en negatief, en dat laatste is niet altijd makkelijk. Ook als ik naar huis rijd en de dag met mezelf doorneem, houden de zaken me wel bezig. Waarom blijven leerlingen die om 12.00 uur vrij zijn de hele middag nog op school hangen en lopen ze liever risico om straf te krijgen dan dat ze naar huis gaan? Of zoals een leerling bij mij zei, geef maar strafwerk meester, dat is beter dan naar huis gaan. Wat moet je dan? Zelf strijd je voor je kind, dag en nacht, met of zonder CF en dan zie je op school leerlingen die door hun ouders eigenlijk in de steek gelaten worden. Meester doet u de opvoeding maar. Maar ja, daar ben ik niet voor. Althans niet helemaal. Ik doe mij best natuurlijk en ik voel ook dat het 'mijn' kinderen zijn. En sommigen accepteren dat, anders nog niet. Ik weet zeker dat het wel komt. Maar moeilijk is het wel soms. Gelukkig heb ik veel mensen om me heen waar mee ik kan praten en dat doe ik dan ook regelmatig. En als dat even niet kan, dan zijn jullie hier op het web er ook nog!