nou, nou, dat is lang geleden

Nou, dat kun je wel zeggen. Ik was er even helemaal klaar mee en had geen puf om te schrijven. Eigenlijk raar als het je beroep is, maar ik kon even geen zinnige dingen verzinnen na die heftige periode. Maar voor wie het niet meegekregen heeft op mijn andere sociale media: de pseudemonas is verslagen. Voor nu. Dat bedoel ik niet cynisch, maar gewoon realistisch. Hij zal wel ooit weer terugkomen, maar daar zijn we nu even niet mee bezig gelukkig. Eigenlijk zijn we alleen maar gaan genieten na een heftige periode en hebben we geprobeerd tot rust te komen en een nieuwe balans te vinden. Jacob moet wel drie keer per dag vernevelen nu, dus het vergt nogal wat organisatiekunsten zeg ik eerlijk. Maar we redden het tot op heden prima. Het is wel racen na het werk om op tijd thuis te zijn, maar de eerste drie weken van 2011 zijn goed gegaan. En Jacob doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het blijft bijzonder om te zien. Het was voor ons een enorme opluchting om het verlossende telefoontje te krijgen zo op de laatste dag van het jaar 2010 en meteen viel er een enorme last van ons af. Het gevolg was wel een soort rare moeheid zonder dat je nu uitgeput bent. Meer een moeheid van opluchting. Dat we het gered hebben met z'n allen. Bij mij heeft het wel twee weken geduurd voordat ik me weer een beetje normaal voelde. Gelukkig had ik de eerste week van januari vrijgenomen, dus ik had alle mogelijkheden. Ik geloof dat ik de laatste dag pas echt weer bij was. En tja... toen moest ik weer aan het werk. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Nu denderen we weer lekker door en moet Dorien na een heeeel errrug lang zwangerschapsverlof ook bij weer aan het werk. Zal mij benieuwen, maar haarzelf ook heb ik begrepen. Dan worden we pas goed getest of de door ons nieuw gevonden balans werkt. Ik heb er alle vertrouwen in. We hebben tenslotte wel voor hetere vuren gestaan nietwaar?