We zijn al weer meer dan een week verder en Ruben doet het goed. Ik zit er al die tijd met bewondering naar hem te kijken. Maar ook naar Jacob. Die doet het ook goed en vandaag troostte hij ruben door een spontaan liedje te zingen. 'Huil maar niet baby. Ik ben bij je, ik zorg wel voor je.' Dus... waar hij het vandaan haalt weet ik niet, maar hij doet me elke dag weer versteld staan. Hij kijkt trouwens ook zijn ogen uit, net als ik. Vandaag zaten ze ook nog een samen en dan kan ik alleen maar blijven kijken. Twee wondertjes bij elkaar.
Er komen wel veel emoties vrij trouwens. Niet alleen van de geslaagde zwangerschap en geboorte, maar ook van een verwerking van hetgeen we met Jacob hebben mee gemaakt. Mijn vrouw heeft het er moeilijk mee en ik denk dat ik het wel trek. Maar schijn zal bedriegen hier en we gaan dan ook maar eens praten met onze psychologe van het CF-team. een team waar we ook veel steunbetuigingen kregen deze dagen. Dat voelt goed en we kunnen goed met elkaar praten. Jacob kreeg vandaag ook weer uitslag van een sputumkweek en helaas moet hij wel weer aan de antibiotica. Zijn 'bananendrankje' zoals hij dat noemt. En ja, zonder problemen neemt hij het tot zich. Wonderkind.
En wat ga ik nu doen? Ik ga even naar ze kijken denk ik. Ze liggen allebei nu zo lekker te slapen. en morgen kijk ik weer verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten