Een papadag

Gisteren was het weer eindelijk zo ver. Na lange tijd ben ik weer eens met Jacob op stap geweest tijdens onze papadag. Door alle toestanden de afgelopen tijd zat het er even niet in. Maar daar lijkt nu een redelijk einde aan te komen alhoewel het nog enorm buffelen wordt de komende tijd. Maar goed, Jacob en ik op de fiets door Amsterdam is een belevenis. Niet alleen voor hem en mij, maar ook voor zo'n beetje elke voorbijganger die we tegenkomen op de fiets. Samen klimmen we de grote bruggen op en dan laat Jacob zijn handjes los en gooit ze in de lucht als we naar beneden rijden. Hoeveel foto's daar al niet van gemaakt zijn... Waanzinnig! Het is zo fijn om te zien dat Jacob van het leven geniet en ik heb het idee dat het leven ook van Jacob geniet. Daarna zijn we samen op de veerpont gegaan over 't IJ naar de NDSM-werf. Wind in de haren en hij kijkt z'n ogen uit. En hij gaat maar door. Hoe is het toch mogelijk dat hij zo vol pit zit, onvermoeibaar doorgaat, terwijl zijn lichaam toch veel langzamer en moeilijker werkt. Dat is iets wat ik nooit zal snappen denk ik, maar het maakt eigenlijk ook niet uit. We genieten van elkaar en dat doet je alles vergeten.