Ziekenhuizen

We maken ons op voor heel wat tijd in ziekenhuizen. Niet alleen Jacob dit keer, maar mijn schoonmoeder en mijn moeder moeten er ook aan geloven. We hopen uiteraard dat alles goed zal gaan, maar het is druk in huize Gransjean. Maar goed, laat ik het alleen over Jacob hebben. We zijn al weer een tijdje aan het rommelen met zijn neuspoliepen. Inmiddels is na vele pogingen met druppels en prednison een CT-scan gemaakt. En ja hoor, het loopt goed uit de klauwen. Een neusgat zit helemaal dicht, het andere bijna. Kortom, door zijn neus ademen is praktisch niet mogelijk. Een operatie is onvermijdelijk. Nu waren we vorige week op de poli om de details te bespreken en daar zou hij dan 28 februari ook behandeld worden. Totdat besloten werd dat het een kliniekopname moest zijn. Just in case. Een week later hadden we nog niets gehoord en voortvarend als wij zijn, bellen we dan maar eens. 'Nee die staat niet op de lijst, dat ga ik nu doen en dan kan hij over een paar maanden terecht.' Parblue? U weet dat er spoed is? 'Dat zie ik niet staan en dat kan iedere ouder wel zeggen.' Goed... Maar dat gaat zo maar niet! Zowel mijn vrouw als ik hebben alles en iedereen in stelling gebracht om de wachttijd te gaan verkorten. Strijdbaar als wij zijn. Maar wat bleek een dag later? We werden teruggebeld of het niet begin maart zou kunnen. Ja natuurlijk! Kortom, weer in iedereen afbellen, bedanken etcetera, maar het is nu geregeld. Pff, vermoeiend hoor, maar je moet zo scherp blijven en op blijven letten. Natuurlijk zul je niet altijd gelijk kunnen krijgen of iets kunnen versnellen, maar niets doen, is voor ons geen optie. Er in blijven hangen ook niet, dus we trekken de schouders op en richten ons op de aankomende operatie van iedereen. Ook deze periode zal wel weer voorbij gaan en dan schijnt de zon ook weer. Laat de lente in alle opzichten dus maar komen!